menu
22 oktober 2018

De Mallorca reis

Eigenlijk klopte alles aan deze reis naar de halve marathon van Mallorca. Dat terwijl het toch ook spannend is om met een grote groep van vierentwintig deelnemers zes dagen op stap te zijn. Na een soepel verlopen reis kwamen we op donderdagavond aan in het hotel, perfect gelokaliseerd aan een strand, waar we meerdere middagen in de zon lagen en waarlangs we de trainingen rondom de wedstrijd deden. Die middagen waren echt geweldig en een voorbeeld van hoe het in de groep ging. Na het ontbijt waren er soms gezamenlijke activiteiten, zoals het ophalen van de startnummers op vrijdagochtend. Relaxt wandelden we door de stad naar en over het evenemententerrein en kochten daar loopshirtjes op de Expo. Op andere momenten splitsen we, lunchten in kleinere groepen, fietsten kilometers langs de boulevard en bezochten de kathedraal van Palma. Er was een vast plekje op het strand waar iedereen naar believen kon aanhaken, wat lezen, dollen in de zee, kletsen en zonnen. Steevast werden locaties en prachtige foto’s gedeeld via de Mallorca groepsapp.

Was de warmte voor zee en strand heel aangenaam, tijdens de wedstrijd speelde die menig loper parten. Eigenlijk begon die wedstrijd al de zaterdagavond ervoor, tijdens de gezamenlijke maaltijd in het hotel. Daar werd druk gepraat over tijden en tactiek. Wat doe jij? Welk schema? Rustig beginnen? Of toch wat sneller? Ik ging die avond vroeg naar de kamer, om in alle rust mijn spullen klaar te leggen terwijl ik uit mijn ooghoeken op tv Nederland dik van Duitsland zag winnen.

De volgende ochtend om half zeven aan het ontbijt en daarna richting het startgebied. Voor het startschot was er een indrukwekkende minuut stilte voor de slachtoffers van de overstroming een week eerder. De zon scheen onbarmhartig op de lopers tijdens de eerste elf kilometer langs de haven met zijn talrijke masten van zeilschepen, silhouetten van vrachtboten en flatgebouwen van cruiseschepen. Ik voelde me gespannen, wilde niet onder doen voor anderen en met een mooie tijd bij onze groep terugkomen. Ik begon rustig en toch te snel. Jolan liep in haar eigen tempo soms iets voor en dan weer iets achter me. Ik voelde na acht kilometer dat het niet lekker ging en wilde drinken bij de drankpost. Daar speelden zich chaotische taferelen af. Lege tafels met erachter paniekerige kinderen die bekertjes uit het plastic wurmden en lopers die struikelend over elkaar bij de kranen wilden komen om zelf te tappen. Na de klimmetjes langs de haven begon na elf kilometer het serieuze werk met een lange klim de stad in. Daarna kronkelde het parcours door smalle straatjes langs de majestueuze kathedraal en langs een brede weg met walmende autobussen. Ik verloor steeds meer tijd en Jolan uit beeld na een uitgebreide pauze bij een verversingspost op zestien kilometer. De laatste kilometers gingen daarna eigenlijk best goed. Ik finishte even opgelucht als kapot.

Na de finish strompelde ik door de menigte op het evenemententerrein en liet me door een glimlachende mevrouw een medaille omhangen. Ik was enorm opgelucht en blij toen ik een aantal loopmaatjes terugzag. Zo tof om elkaar na de loop weer te zien, ik voelde me gelijk een stuk beter dankzij hun enthousiaste onthaal. Na verloop van tijd zochten we de rest van de groep op en wisselden ervaringen uit. Ieder van ons beleefde de race op eigen wijze. Sommigen baalden, anderen waren heel blij met hun prestatie. Die gedeelde ervaringen en individuele verhalen vind ik ook zo mooi, want in zo’n loop leg je toch altijd iets van jezelf. Een aantal loopmaatjes kwam ook terug van blessures en had alleen al met deze deelname hun eigen overwinning behaald.

Ook al waren we verspreid in het startvak en liepen sommigen een andere afstand dan de halve, we stonden als loopgroep wel met zijn allen aan de start en beleefden met elkaar de race en het eindresultaat.

Die zondagavond was het weer feest in het hotel, waar ze ons nog lang zullen herinneren vanwege de geweldige sfeer die onze groep er in de avonden injecteerde. De artiesten, die het hotel ons iedere avond voorschotelden, konden steevast op een warm onthaal rekenen. Loopmaatjes wisselden de dj-rol af door vanaf hun smartphone de meegebrachte luidspreker te voeden met een mix van disco, classic rock en Hollandse meezingers. Andere groepen hotelgasten werden dansend en zingend bij het feest betrokken of stonden heupwiegend aan de bar een drankje te bestellen. Ik stofte mijn luchtgitaar af en voelde me weer zestien terwijl ik uitgelaten rondsprong.  You’ll never walk alone werd als lijflied meerdere keren door iedereen uit volle borst meegezongen.

Op maandagochtend liepen we gezamenlijk uit en maakten de traditionele groepsfoto in het La Palma loopshirt. Daarna kwam de hele groep bijeen voor een ontspannende yogales van Gini. Ze liet ons met heldere instructies in een heerlijke flow een variatie van yogahoudingen aannemen waardoor ik alle stress uit mijn lichaam voelde stromen. Na de yoga spitste de groep en toerden Jolan en ik met acht anderen in twee auto’s over een deel van het eiland. Zo pikten we onder andere een terrasje aan de boulevard van het schilderachtige Port de Sóller. Met dezelfde groep gingen we uit eten en we zagen de anderen weer in de hotelbar voor een afsluiting met een praatje en drankje. De heerlijke groepsstrandwandeling op dinsdag maakte het geheel helemaal af. Deze reis was meer dan alleen het lopen van een halve marathon. Het was compleet in een fantastische sfeer met sightseeing, plezier aan het strand, een prima hotel, lekker eten en onderlinge gesprekken over de leuke, spannende, mooie en soms ook moeilijke onderwerpen die het leven zo kleuren. Dit was een hele fijne groep om mee op reis te zijn. Met veel dank voor de sublieme organisatie van Bert en Marianne die ons binnen hun schema alle ruimte voor een eigen programma boden.

Jan van Leeuwen